سال ۲۰۰۸، سال گندی برای موسیقی بود.
شاید اتفاقهای خوبی که درش افتاد رو بشه به اندازه انگشت های یک دست خلاصه کرد / اونم با ارفاق /
ولی امسال تنها چیزی که داشت به اوج رسیدن post-rock ها بود.

پست-راک ها نتیجه تفکر مینیمال در موسیقی راک است. / بعضا  بهش dark-ambinet / Minimal rock ، هم میگن.
اگه موج آوانگارد راک/متال در اوایل قرن بیست یکم رو در نظر بگیریم. که در شاخه متال در آخرین رشد خود منجر به پدید آمدن Progressive ها شد. در سبک راک هم این به تکامل رسیدن یک موج،  در سبک Post-Rock به اوج خودش رسید.

اگه بخوایم همه آلبوم های پست-راک امسال رو نگاهی بهشون بندازیم کار غیر ممکنی ئه. چون تعداد این گروه ها / که اکثرشون به خاطر منزوی بودن موزیکشون نمود جهانی پیدا نمیکنن / زیاد است و خیلی هاشون هم هیچ فرقی با همدیگه ندارن / فضا وسازهایی که استفاده کردن انقدر شبیه به هم هست که تفکیک کردن ازشون سخته!
ولی چند گروه هستند که خودشون رو از سیکل تکراری بودن خارج کردن و استایل خودشون رو پیدا کردن و تونستن رشد خوبی پیدا کنن. چندتاشون امسال آلبوم دادن و باعث شدن امسال به اسم پست-راک ها زده بشه!

اصلا فکرشم نمیکردم که Nine Inch Nails امسال همچین آلبومی رو بیرون بده. آهنگهای قبلیشون انقدر هیجان انگیز/استرس زا و هارد بودن که تصور اینکه بیان و همچین آلبومی رو بیرون بدن غیرممکن بود برام.
آلبوم از ۴ دسته ارواح تشکیل شده که هر دسته ۹ آهنگ رو در خودش داره و هر آهنگ یک عکس از حال و هوای اون آهنگ.
اونها بخش اول آلبمشون رو مثل آلبوم پارسال ردیوهد ( In Rainbows ) برای اولین بار به صورت رایگان در سایت خودشون قرار دادن.
در آهنگ ها اکثرا از سازهای الکترونیکی استفاده شده و شاید خیلی از آهنگ ها رو هم نشه جزو پست-راک حساب کرد ولی مجموع کار یه کار درست حسابی از کار دراومده.
در مجموع Ghosts I-IV نگاهی مینیمال به موسیقی خودش داشته. با همون تنظیم سازهای مخصوص خودش!
البته NiN امسال یک آلبوم دیگه ای با نام The Slip هم بیرون داد که در حال و هوای آلبوم های قبلیشون بود و ترس از دل هوادارهایی که فکر میکردن NiN هم مبتلا به بیماری مینیمال گرایی شده انداخت!

امسال Mogwai هم آلبوم داد ، که زیاد راضی کننده نبود / با توجه به آلبوم های قبلی شون ( Mr Beast — Come On Die Young ) که از بهترین آلبوم های پست-راک اند. این یکی زیاد چیز جدیدی نبود و تکرار همون کارهای قبلیشون بود.
تو این آلبوم که با نام The Hawk Is Howling به بازار عرضه شد، دیگه از اون تعلیق های همیشگی گروه خبری نبود / گرایش شون بیشتر به سمت متال شد و استفاده از ریتم های تند که نظم یک آلبوم رو بهم میزد / ولی همچنان از ملودی هاشون میشد لذت برد / آهنگ I’m Jim Morrison I’m Dead و The Sun Smells Too Loud از این دستند،
و البته از آهنگ I Love You, I’m Going To Blow Up Your School هم نباید گذشت!

گروه The American Dollar هم یک گروه امریکایی است که امسال سومین آلبوم خودش رو در همین سبک بیرون داد. مثل دو آلبوم قبلیشون / خوب !
چیزی که گروه رو از گروههای مشابه این سبک بالا میکشه، نوع آهنگ سازی و فضاسازی ها و استفاده از سازهای جمع و جور برای ساختن ریتم ها و ملودی هاشون ئه / اتفاقی که در دو آلبوم بالای Mogwai , NiN نمی افته / یکی از وجه های موسیقی پست-راک تعلیق در آهنگ است. وجود این تعلیق هست که طول مسیر یک آهنگ رو طولانی میکنه و برای درک ریتم های موحود در یک آهنگ زمانی بالای ۱۰ دقیقه نیاز است تا هر ریتم حرف خودش رو کامل بزنه.
آلبوم A Memory Stream از این نظر آلبوم خوش ساختی از کار در اومده / جولانگاهی برای عرضه ی ریتم ها/ملودی ها / فقط حیف که ملودی های خوبی روی آهنگ سوار نیست / وگرنه میشد کارشون رو عالی خطاب کرد.
کاور آرت آلبومشون هم کار تمیزی شده / به سبک کارشون شدیدا نزدیک ئه!

یکی دیگه از اون گروه های استخون دار این سبک هم امسال آلبوم داد / Sigur Rós /
درسته که این ایسلندی ها زیادی احساساتی اند. برا همین سبک کارهاشون معمولا یه حس رویاگونه داره / به جای ریتم، ملودی های خیلی نرم و تمیزی مینویسن و وکالشون هم به همون نرمی و تمیزی میخونه!
ولی این آلبوم هیچ رقمه نتونست منو جذب کنه!

امسال فقط NiN نبود که سبک خودش رو تغییر داد و دست به یه تجربه در سبک پست-راک زد. Agalloch هم امسال یک EP جمع و جور داد که فضای آلبوم واقعا عالی بود. البته Agalloch کارهای قبلیش تقریبا همین فضا رو داشت ولی با گرایش به سبک Doom, ولی توی EP امسالشون فضاسازی های توهم گونه ی دوومشون رو با سازهای ساده تری ادغام کردن. البته ریتم های گیتارشون که در بکگراند کار زدند همچنان به سبک کارهای قبلیشون وفادار بود.

یه گروه اگه واقعا حرفی برا گفتن داشته باشه، تو همون آلبوم های اولش خودش رو نشون میده. This Will Destroy You که بعد از یه EP که چند سال پیش دادن امسال اولین آلبومشون رو با همون نام گروه عرضه کردن. که به نظرم یکی از بهترین آلبوم های امسال ئه و حتی شاید بهترین آلبوم پست-راک امسال.
فضاسازی های عالی شون که از کوچکترین صداها برای خلق کردنش استفاده کردن مهمترین نکته آلبوم ئه!

+

در واقع این سبک موسیقی بی کلام (اینسترومنتال) راک/متال است. که تلفیقش با فضای مینیمال چه از نظر ساز و چه از نظر ساختار نتیجه ای اینگونه داشته. البته گروههایی خیلی هوشمندانه وکال رو هم به موسیقیشون اضافه کردن که بهش به چشم یک ساز یا یک ملودی دیده شده!
این چند آلبومی بود که من یادم بودشون / شاید به خاطر خوب بودنشون یا برای معروف بودنشون / .
توی قسمت بعدی سعی میکنم باقی آلبوم های امسال رو هم یه نگاهی بهشون بندازم. این پست همینجوری الکی شد مخصوص آلبوم های پست-راک ۲۰۰۸ !

،

فعلا