دیشب غیر از چرت زدن یه اتفاق دیگه هم افتاد، اینکه این‌جا، این پاتوق تراوشات ذهن عجیب من، 3 ساله شد!
البته 3سالی که پشتش 3سال دیگه هم هست که صرف فکر به درست کردن همچین جایی شد، هر چند وقتی یه ایده‌ای میومد، روش کار میکردم ولی بعد از چند وقت دلم رو میزد و تغییرش میدادم، اگه اطلاعاتم از بین نمیرفت احتمالا چند نمونه‌اش رو اینجا میزاشتم!
اما چیزی که الان هست رو شهریور/مهر 85 دادمش به علی و اواسط اسفند کدنویسی شده و تمیز تحویل گرفتم، از اون وقت تا الان زیاد تغییر داده نشده و همین اواخر بود که بعد از کلی فشار درونی و بیرونی تونستم یه بکگراند و favicon بهش اضافه کنم! البته تصمیم داشتم امسال کلا یه چیز دیگه برای اینجا طراحی کنم، ولی حتی به اتود زدن هم نرسید و همچنان ایده‌اش توی ذهنم مرور میشه. شاید توی سال بعدی این کار رو کردم!

اما esPUNKape از کجا اومد.
راستش مثل همه اسمهایی که من و کامی میسازیم از جای مشخصی نیومد، اسم ترکیبی از دو کلمه‌ی escape/punk هست که با یکم تغییر، نتیجه اش این شد! مثل باقی اسمهایی که درستش کردیم ( Qallehigh: که شاید امسال بتونیم عملی‌اش کنیم ، Buskeria: که ایده‌اش بعدها همین Zusico شد و چند تا چیز دیگه که الان یادم نمیاد )
ایده‌ی داشتن یه جایی برا نوشتن از خودم و فکر‌هام / که ممکنه همه این نیاز رو داشته باشن / از چند سال پیش تو فکرم یود، اول myroom رو درست کردم که نوشته هایی که شبها روی کاغذ مینوشتم رو اونجا میزارشنم / که بعدها آرشیوش رو ریختم توی Myroomه اینجا/ و بعد fashist.blogspot خلق شد که بعد از چند پست بیخیالش شدم، یه چند وقتی گذشته بود و نه از نوشتن‌های شبانه خبری بود و نه از فکرها…
نیاز اولیه‌ی خودم برا درست کردن یه همچین جایی صرفا برای خودم بود، نه برای کسب اعتبار یا برای پیدا کردن بازدیدکننده‌های زیاد! از همون اول تو این فکر نبودم که چیزی که مینویسم رو همه بخونن و پای هر پستم 100تا کامنت داشته باشم، بلکه مینوشتم تا بعدها خودم بخونمشون، یه دفتر خاطرات مدرن، مینوشتم که بعدها از حال و هوای گذشته‌ام با خبر بشم، ببینم چه جوری فکر میکردم، چه چیزهایی برام اولیت داشت و چه بلاهایی سرم اومده و … ، در واقع مثل یه نامه اعمال دیجیتال که بعدها بتونم در لحظات مختلف بهش رجوع کنم و خودم رو توش پیدا کنم!
ولی بعد از جو Friendfeed و Google Reader یکم این تارهای دمیده شده اطراف اینجا کنار رفت و محدوده‌ی خواننده‌های اینجا از دوست های نزدیک و صمیمی وسیع تر شد و خواننده های جدیدتری پیدا کرد! این نوی دید بیشتر قرار گرفتن بعضی وقتها دست و بالم رو میبست که با خودم و احوالات اینجا راحت نباشم، و نتونم همون هدف اولیه ام رو دنبال کنم! چون کسانی ممکن بود اینجا رو بخونن که بهشون هیچ ربطی نداشت که من دیشب چرت میزدم یا خوابیده بودم و در کنارش هم فرصت اینکه افراد بیشتری نوشته های اینجا رو بخونن زیاد شده بود و این تقابل دو نگاه متضاد به اینجا باعث پیدایش جاهایی دیگه شد. (MINIQ – a Weird Eyes – Supergirl) !
البته همین الان هم خودمم نمیدونم چند نفر پست های اینجا رو دنبال میکنن، و به غیر از چند نفر انگشت‌شمار، کسای دیگه ای هم پست های بی‌سروته و نوشته‌های مالیخولیایی و آهنگ‌های مریض رو پی‌گیری میکنن یا نه، ولی چیزی که مهم‌ه اینه که من همچنان مینویسم، مینویسم برای خودم تا بعدها بتونم با خوندنشون دوباره خودم رو پیدا کنم!

- با تشکر از علی ستاری.
- با تشکر از کامبیز که هر وقت توی wordpress به پت‌پت میوفتم یه حالی به ما میده.
- با تشکر از دانیال که هر سال این دومین مارو ثبت میکنه!

این مطلب در تاریخ پنجشنبه, اسفند ۲۹م, ۱۳۸۷ در ساعت ۶:۰۶ توسط Shahrum و درباره تراوشات درونی نوشته شده است. شما میتوانید هر پاسخی به این مطلب را توسط RSS 2.0 دنبال کنید. شما میتوانید نظر بدهید، یا از سایت خود دنبالک ارسال کنید.