شده تا حالا از شخصیت خودتون حالتون بهم بخوره ؟ شده حس کنید انقدر پست شدید که قدرت دو دقیقه فکر کردن هم ندارید ؟ شده کاری کنید ، عکس العملی انجام بدید ، حرفی بزنید که چند ساعت بد عین سگ پشیمون بشید ؟ شده حس کنید شما هم از بیماری چند شخصیتی رنج میبرید ؟ شده اتفاقی بیوفته و شما ندونید چه عکس العملی رو باید بروز بدید و فکر کنید اگه خوده واقعی ایتون بودید الان چی کار میکردید ! ؟ شده قدرت انتخاب نداشته باشید ؟ شده ذهنتون انقدر خسته باشه که نتونه یه تصمیم ساده رو بگیره … ؟ شده از دست و پا چلفتی بودن خودتون حرصتون بگیره ؟ شده حس کنید که چقدر سطحی نظر شدید ؟ اصلا شده تا حالا فکر کنید چقدر پوچید ؟ من شده ام ، همشو حس کردم ، همشو یکجا و با هم …
فعلا

داشتم صبحی همینجوری Damien Rice سرچ میکردم ، یهویی الکی برخوردم به این لینک ! اولش بدون دقت همون Radiohead خوندمش ، بعد پیش خودم گفتم این مردک جامائیکایی چه ربطی به رادیوهد داره ؟! روی لینک کلیک کردم و دیدم ..اوه !! این گروه که اسم خودشونو Easy Star All گذاشتن اومدن کل آلبوم OK Computer رو به صورت Reggae اجرا کردن و اسمشم گذاشتن Radiodread و پارسال دادنش بیرون !!
شنیدن همچین اجرایی اونم اینجوری ، یکم تو ذوقم زد مخصوصا وقتی Let Down رو به صورت دیسکودنس های لب ساحلی اجرا کرده بودن ، ولی خوب تعصب افراطی نداشتن بعضی وقتها باعث میشه آدم از همچین اجراهایی هم خوشش بیاد ! همونطور که خوده تام یورک با شنیدن این ترک گفته it’s good و از کار گروه استقبال کرده ، اما گروه با اینکه از نظر ملودی اصلی و ترانه تغییر چندانی ندادن ولی قسمتهایی از شعر رو جاشو با تیکه کلامهای مرسوم جامائیکایی عوض کردن ! مثلا ترک Fitter Happier توی نسخه اصلی آلبوم که مونولوگی از زبان یه ربات هست رو به همون صورت ولی به گویش و شیوه ی خودشون بیان میکنن ، البته برای اونهایی که به طور جدی رادیوهد گوش میکنن فقط Exit Music , Kerma Police رو پیشنهاد میکنم .
اما وقتی یه سرچ تو ویکی زدم دیدم چند سال قبل هم آلبوم Dub Side of the Moon رو دادن بیرون که تقریبا همین بلا رو سر Dark Side of the Moon ه پینک فلوید آوردن ! و با تغییرات فرهنگی شبیه البوم بعدیشون ، مثلا اینترو Money که با صدای پول و دستاگاههای پول شمار شروع میشه توی نسخه جامائیکائیش با فندک زدن و سرفه کردن شروع میشه .
ولی با همه این وجود اصلا کار مسخره ای نیست ، اگه از Reggae خوشتون بیاد مطمئنا تجربه ای لذت بخشیه که آهنگهایی که سالیان سال شنیدین و اگه کاور ی هم شدن باز تو همون ساختار بودن رو حالا با یه ساختار تازه بشنوید .
فعلا برای دستگرمی میتونید اینجا سمپل هاشون رو بشنوید و اگه خوشتون اومد ، تصمیم به خرید یا دانلود آلبومشون کنید !

فعلا

خیلی وقتها شده که توی بیمس یه بحثی در گرفته در مورد اینکه کدام نسل از تاریخ موسیقی راک ارزش بیشتری داره ! راک های هنجار شکن با احساسه دهه ی ۷۰ ی یا متال های معترض دهه ۸۰ ی یا پانک بازهای دهه ۹۰ ی و یا آلترناتیو های قرن ۲۱ ی ؟! هر کدوممون هم بوسیله سلیقه ای که داشتیم سمت یکی نسل ها رو میگرفتیم و اونو نسل پخته تری میدونستیم ! .. و اخر هم با کشیدن بحث به جنگهای تن به تن قضیه میخوابید !
اما چیزی مشخصه اینه که هیچ چیزی به اندازه ی یه سولوی گیتار موندگارتر نیست ! .. هر چقدر هم در موسیقی تام یورکی غرق باشیم ولی در روز کمبود شنیدن یه گیتار اکتریک رو احساس میکنیم ! .. همه کسایی که موسیقی راک گوش میدن و بهش علاقه دارن تمام دل خوشیشون به تایم طلایی ساختار راک هست ، یعنی جایی که موسیقی بعد از اوج گیری میانی به آرامش موقتی میرسید و اون زمان ، زمان حکمرانی گیتار الکتریک بود ! این ساختار گروهها رو مشتاق میکرد که نقطه عطف و اوج موزیکشون دقیقا جایی باشه که گیتار شروع تکنوازی زدن میکنه !! و این مسئله انقدر بین طرفداران راک ارزش داشت که گاها باعث میشد گیتاریست گروه محبوب ترین عضو گروه بین طرفداران باشه ! .. چیزی که بعدها کاملا رنگ باخت ! و جاشو به وکالیست داد ! و البته گیتاریستهای دیگری هم بودن که شروع کردن به سولو کار کردن و ساختن موزیکی با ساختار گیتار محوری… !!
اما سولوهایی که آدم رو از خود بی خود کنه معمولا تعدادشون کمه ! و اونم حول و حوشه اسمهایی مثل اسلش ، گیلمور ، جیمی پیج ، استیو وی ، مالمستین یا جوستریانی و هندریکس میچرخه که مالکان دو دهه بودن .. !!

…. +

همیشه گروه گانر رو به خاطر اسلش دوست داشتم و گانز معاصر رو با اون axl rose احمق اصلا نمیتونم تحمل کنم ! .. اسلش تو مدتی که توی گانز بود سولوهای به یاد ماندنی برای ترکهایی مثل November Rain ، Civil War ، Sweet Child o’ Mine ، Don’t Cry ، و… زده که همشون رو مطمئنا شنیدید ! ولی یه ترک نسبتا جدیدی رو اسلش با الن سارا تو ۲۰۰۳ اجرا کرده که نشون میده هنوز هم میشه امید شنیدن سولوهای خوب رو داشت !! خودتون بگیرید ببینید چی میگه ! ( با تشکر از پرهام : / )

… +

اما هر کدوم از گیتاریستهای مورد علاقه یه جور خاصی میزنن که فقط خودشونن که میتونن مثل خودشون بزنن !! مسلما صدای هزیون وار گیتار اسلش با صدای مملو از خلاء گیتار گیلمور فرق داره و همینطور هم گیلمور با گیتار دیسترویشن دار نافلر متفاوته و همینجور تا آخر .. پس سخت میشه اگه بخوایم گیتاریست محبوبمون رو انتخاب کنیم و اینجاست که هر کی بواسطه ی سلیقه اش با یه کدوم از حس ها خو میگیره و طرفدارش میشه ! …

. +

دیوانه کننده ترین سولوهای گیتار را کدام حرومزاده هایی زده اند ؟

Guns N’ Roses/Slash ، November Rain + Don’t Cry + Sweet Child O’ Mine
Pink Floyd/David Gilmour ، Comfortably Numb + Sorrow + High Hopes + Hey You
Deep Purple/Ritchie Blackmore ، Highway Star + Child In Time + Smoke On The Water
Dream Theater/John Petrucci ، Under A Glass Moon + Another Day + Lines In The Sand + Home
Dire Straits/Mark Knopfler ، Telegraph Road + Sultans of Swing + Brothers In Arms
Opeth/Peter Lindgren ، Epilogue + Credence + Hours of Wealth
Joe Satriani ، Surfing With the Alien + Midnight + Crushing Day + Circles
Yngwie Malmsteen ، Black Star + Far Beyond The Sun
Ozzy Osbourne ، I Just Want You + Mr. Crowley

+++ / بچه های بیمس هم کمک کردن و لیست رو کامل کردن !

فعلا

هر از چند گاهی یه گروههایی از جامعه زیرزمینی امریکا بیرون میان که هم صدا و نوع گیتارشون  و سبک انارشیستگری پانکهای دهه ۸۰ امریکا رو دارن و هم جیغ ها و زجه های خواننده اشون که برگرفته ازهاردکورامریکایی است ! و تازه با این وجود بتونن هم جامعه زیرزمینی رو راضی نگه دارن و هم شنونده ی عام رو به سوی خودشون بکشن و هم نظر منتقدین هم جلب کنن ! اکثر گروهها یا به سمت پانک راکهای دهه ۸۰ی کشیده میشن و یا به سمت هاردکور های نوآور.. ! مانند Green Day و AFI .. ! و گروههای کمی هستن که این وسط تونستن بین همه این موارد متعادل به زندگی هنریشون ادامه بدن !

MCR تو دو آلبوم اخیر خودش نوید یکی از اون گروههایی رو داد که کمتر دیده میشن و یا اگر هم دیده بشن زود محو میشن ! گروهی که بوسیله ژرارد وی ( Gerard Way ) درست یک هفته بعد از واقعه ی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تاسیس شد . اولین ترکشون رو همون سال با نام Our Lady of Sorrows ضبط کردند ! و بعد از اون ۳ آلبوم تا به حال عرضه کردند که آلبوم آخرشون The Black Parade رو سال پیش راهی بازار کردن که با فروش خوبی مواجه شد و گروه در حال حاضر درگیر شرکت در تور جهانی رژه سیاه است که از ۲۲ فوریه شروع و ۲۲ می تموم میشه !

اما ژرارد وی هم همچون همتایان خود حاشیه های زیادی داره ! .. ولی در این بین ژرارد علاقه ی زیادی به کمیک بوک داره به حدی که دو سال پیش کمیک بوکی رو به اسم The Umbrella Academy نویسندگی و با طراحی گابریل با و توسط Dark Horse Comics راهی بازار کرد ! صدای ژارارد از اون نوع صداهایی هست که مخصوص همین سبک موسیقی هست و غیر اون معنایی نداره ! درست مثل کرت کوبین که صداش مخوص موسیقی خاص خودش بود !

اما در آخر ترکهای Mama , The Ghost of You , This Is How I Disappear , Cancer, I Don’t Love You , Welcome To The Black Parade رو برای گوش دادن توصیه میکنم !

فعلا