ماها که توی همچین خراب شده ای زندگی میکنیم شاید معنی “کمیک بوک”برامون در حد مجله های گل آقا / طنز و کاریکاتور باشه یا اگه خیلی علاقه به خرج داده باشیم دوگانه کمیک بوک های “آقای کا” رو خونده باشیم که هر چند ساده و اسکچ گونه بودند ولی باعث شدن لذت افتادن رو کاناپه و چند ساعت خوندن داستانی مسور رو بچشیم و عقده ای از دنیا نریم !
خارج از این ، تصور اینکه دست دراز کنی از قفسه یکی از چندین کمیک بوک هاتو برداری و از روی بیحوصلگی فقط عکساش رو دوره کنی ، چیزی مثل تصوره اینه که یه شب حول و حوش ه 2-3 خسته از بیخوابی پاشی بری کافه ی سر خیابون و چند شات مارتینی بزنی و بیای ، پوووف ، بگزریم ..
یکی از این کمیک بوک ها , کمیک تک جلدی ه آلن مور که با طراحی ه شاهکار برایان بولند ترکیب شده ، شاید بشه گفت بهترین کمیک بوکی که در مورد سری داستان های بتمن چاپ شده ، چه از نظر داستانی که کاملا با عرف داستانهای کمیک که معمولا طرح کردن یک جنایت یه خطی و قهرمان آفرینی هایی شخصیت در خلال داستان تا پایان چپتر ، و چه از نظر ساختار طراحی و رنگ آمزیزی ! خیلی از دو-آتیشه های بتمن(وهمچنین) معتقدن بهترین تصویر بصری جوکر توی کمیک بوک ها همین نسخه ی “شوخی مرگبار” آلن مور هست ! The Killing Joke مستقیم شخصیت عصیان گر جوکر رو هدف میگیره ، برا درک شخصیت جوکر و طرز فکر سادیستیکش مارو به گذشته اش میبره ، احساسات ش رو نشون میده و سیر تکاملش به یک جوکر افسار گسیخته و پوچگرا ! شدیدا همذادپنداری خواننده روهمراه شخصیت جوکر میکنه و انقدر پیش میره که ما جوکر رو دیگه به چشم یک روانی ه جنایتکار نمبینیم بلکه اون یک تئوریسنی است که در یک دنیای بی نظم نظرشو به مردم اعلام میکنه !
جوکر و بتمن شاید در ظاهر دشمنان همدیگر باشن و هر کدوم برا کشتن اون یکی تلاش میکنه ولی در اصل جوکر و بتمن هیچ فرقی با هم ندارن اونا کاملا با هم شبیه اند و این شباهت حتی باعث میشه که بتمن در چندین مرتبه از کشتن جوکر صرف نظر کنه و حتی توی The Killing Joke جون جوکر هم نجات بده ، اما بروز این علاقه درونی برگفته از شرایط یکسان شخصیتی /موقعیتی این دو شخصیت توی سری the Dark Knight Returns رخ میده ، جایی که بتمن در یه درگیری گردن جوکر رو شکسته ولی در آخر اون رو نمیکشه و همونطور رها میکنه چیزی که در دنیای کمیک غیر ممکنه ، در همین صحنه است که جوکر لب به سخنان احساسی میزنه و بتمن هم دنیای گاتام رو بدون جوکر سرد و بی روح میدونه … اینجاست که میفهمیم این دو شخصیت چقدر به همدیگر شبیه اند و علاقه مند !
The Killing Joke در واقع ادای دین دنیای کمیک به جوکر است ! شخصیتی که با تمام بدمن ها و جنایتکاران کمیک متمایز ه به خاطر شخصیت پیچیده ای که داره ! این نسخه دستمایه ی کارگردانانی مثل برتون/نولان شد تا روی جوکر بیشتر از هر شخصیت دیگری بها بدن ! برتون با سبک فانتزی خودش انقدر فانتزیای جوکر رو زیاد کرد که همه کارها به یک شوخی خنده دار تبدیل شد و نولان تنها کار بزرگی که توی سری های بتمن خودش کرد این بود جوکر رو دوباره متولد کرد ، و شاید شوالیه ی تاریکی ادای دین سینما به جوکر باشه ، جوکر یک جنایتکار تئوریسین ه و دنیا رو انقدر پوچ میدونه که معتقده دنیا با مردمان پست اش محکوم به نابودی ه ! خوبی و بدی مثل همن مهم اینه که ما چجوری به دنیا نگاه کنیم !
اما شوالبه تاریکی ، فیلم زیر سنگینی شخصیت جوکر و بازی هیث لجر کاملا له میشه ، حتی بتمن هم تحت تاثیر خودش قرار میده و از گاتام سیتی یک شهر عادی با مردمی عادی میسازه که هیچ جذابیتی مثل نسخه های برتون ی نداره ، شاید ایراد بتمن های نولان همین باشه ، فراموشی ریشه های دنیای بتمن ، اینکه بتمن توی چه دنیایی خلق شده ، از کنار چه مردمانی بلند شد و مبارزه با چه جنایاتی زد ! آیا مردمان گاتام سیتی انقدر شریف اند که شهر رو از نابودی نجات بدند ؟ آیا شهر گاتام سیتی انقدر آرام و بی سرصداست که ما به وجود بتمن ها و جوکر ها باید شک کنیم ؟ یا شاید این دیدی هست که نولان میخواسته داشته باشه ، نکته مثبت بتمن های برتون در همین بود که فیمل در یک دنیای یکسان قرار داشت ، اگر بتمن وجود داشت ، جنایت هم در شهر موج میزد و اگر جوکر وجود داشت به خاطر وجود همین مردمان بود و ماهیت درونی خود گاتام سیتی ! با این همه فانتزی اصلی داستان های بتمن قابل لمس تر بود !چیزی که دیده نمیشه توی سری بتمن های نولان همین عدم وجود گاتام سیتی و مردمانش هستن که فیلم رو به خصومت های شخصی جوکر/بتمن/دو-چهره/گوردون بدل کرده و حول انتقام جویی های این شخصیت ها میچرخه و شهری که کثافت و لجن از سروکولش میباره ، شهری که مردمانش به خاطر یه 10 سنتی سر هم رو بیخ تا بیخ میبرن ، شهری که از نکبت گرفتن زیادش باعث وجود ابر قهرمانهایی مثل بتمن/جوکر/پنگوئن/دوچهره/کت-وومن و… شد ، چیزی که اصلا در شوالیه تاریکی وجود نداره و همه چیز فدای واقع گرایی نولان شده !
اما جوکر ه شوالیه تاریکی جاودانه شد ، این اثر همونطور که The Killing Joke در دنیای کمیک شاهکار بود ، در دنیای فیلمهای سوپر-هیرویی شاهکاره ! اگر ریشه های بتمن کمیک ی رو فراموش کنیم میتونیم از فیلم لذت کافی رو ببریم و این لذت 60% اش مدیون جوکر و هیث لجر هست ! خیلی جاها مدیدم که تا اسم هیث لجر میومد همه یه آه.. ی میکشیدن و میگفتن حیف شد یه نابغه سینما رفت و نشد تا فیلمهای شاهکارتر دیگه ای ازش ببینیم ! ولی من اینطور فکر نمیکنم هیث لجر با تمام خوب بودنش به چیزی فراتر از جوکر نمیرسید ، شاید بشه گفت شخصیت جوکر برا هیث لجر اوج بازیگری او بوده و هیچوقت به بالاتر از اون نمیرسید و همیشه سایه ی شوم جوکر بالا سرش بود ولی اگه روحی وجود داشته باشه امیدوارم روحش شاد باشه !
پاورقی 1 : دانلود کردن The Killing Joke نیاید کار سختی باشه اون وقتی که نسخه Re-colored ش هم وجود داشته باشه !
پاورقی 2 : آخ که چه لذتی میده وقتی کادو تولدتو باز کنی ببینی یه کتاب ه که روش جوکر داره میگه لبخند بزن !
پاورقی 3 : البته بعد از اینکه یه زیپو مشکی کادور گرفتی باشی ! 
فعلا
