یک سایت سینمایی نیاز به چه چیزهایی دارد ؟

۱- نیاز به داشتن یک فرد که علاقه ی جنون آمیزی به سینما داشته باشد، و تقریبا بیش از ۲سوم عمر خود را وقف دیدن فیلم کرده و اطلاعات کافی در مورد سینما داشته باشد!
۲- نیاز به داشتن یک فرد که به علم برنامه نویسی وب آگاه باشد تا بتواند نیاز های سایت را برطرف کند.
۳- نیاز به داشتن فردی که بتواند با تجربه ی خود یک مجموعه را هدایت کند.
۴- نیاز به داشتن فردی که بتواند اخبار و مقالات سایت را به روز کند.

خب وقتی همه این آدمهایی که یک سایت نیاز دارد تا سرپا شود یک نفر باشد چی؟
مسلما نتیجه ی کار فرق میکند،
سایت Moverios چند روزی هست که کارش رو به صورت بتا شروع کرده، البته فروم ئه سایت چند ماهی میشه باز شده و قسمت خرید و فروشش از شیر مرغ تا دول آدمیزاد توش پیدا میشه!

فعلا نفس های اولش رو میکشه، جا داره تا تکمیل تر بشه!!

،

فعلا

چند ساعتی میشه Punch-Drunk Love ئه توماس اندرسون رو دیدم،
چند سال پیش مگنولیا کار دیگه ی اندرسون هم دیده بودم و اون هم همینقدر عالی و تاثیر گذار بود!
چیزی که در نگاه اول فیلم رو در حد عالی بالا میبره کارگردانیست، میزانسن ها و نماهایی که برای صحنه ها و سکانس ها انتخاب کرده از یک قانون ترکیب بندی دیوانه واری تبعیت میکنند! نماهای مینیمال با تریکیب بندی متقارن و با محوریت رنگ آبی و وجود رنگ قرمز برای تاکید در نماهای مختلف در صحنه هایی که دوربین ثابت قرار داره و چه صحنه هایی که دوربین برای القای حس اضطراب Barry در یک حول دایره ی مشخص حرکت میکنه! اکثر سکانس ها طولانی است و پر از رفت و آمد های دوربین که همه جا Barry رو دنبال میکنه، حرکت های هیستریک دوربین جوری Barry رو دنیال میکنن که انگار دوربین هم جزء ی از اوست و تمام حس های اون رو القا میکنه،

وقتی که Barry توی اتاقش داره با یکی از دخترهایی حرف میزنه که کارشون مکامله سکسی در قبال پول است، توی اون سکانس طولانی دوربین قدم به قدم barry رو دنبال میکنه، از توی آشپرخونه به روی مبل، از روی مبل به روی صندلی ، از روی صندلی توی آشپرخونه، از توی آشپرخونه به روی مبل، از روی مبل به روی صندلی، از روی صندلی توی آشپرخونه … حس نارامی با حرکات روتین دوربین!
یا توی سکانس عالی فیلم، Barry اولین بار لنا رو توی دفتر کارش میبینه و از طرفی تهدید کننده ها دقیقه به دقیقه زنگ میزنن و اونو یه جوری تهدید میکنن، خواهرش بعد از قطع هر بار تلفن شروع میکنه سئوال کردن در مورد وضعیت روحیش، بارهایی که دارن جابه جا میشن به دیوار برخورد میکنن و میریزن، تلفن دوباره زنگ میزنه، دوربین توی دفتر کار دور تا دور بازیگرا میچرخه و صدای  سازهای کوبه ای که هر دقیقه ریتم تندتری میگیرن و حرکت های سرگیجه آور دوربین همه و همه حس استرس و آشوب وحشتناکی رو القا میکنن، ولی ما در ظاهر Barry رو خونسرد میبینم که داره به سئوال های خواهرش جواب میده، پس این ساختن فضای استرس وار برای چیست؟ اونم برای همچین اتفاقای معمولی؟ درسته، این فضای ساخته شده، احساس درونی Barryس که وقتی خونسردانه حرف میزنه ولی تند تند از یه گوشه به یه گوشه ی دیگه میره، ما درک میکنیم که او چه حال ناآرامی داره!
اگه از کارگردانی دقیق و فیلمبردانی هوشمندانه بگزریم! و توجهی هم به وجود دو رنگ آبی و قرمز توی فیلم نکنیم، و بیخیال شاتهای معرکه ای هم گرفته بشیم! داستان فیلم با توجه به ظاهر ساده ای که داره ولی باطن و درون پیچیده تری نسبت به بیرونش داره! ظاهر قضیه مثل همه فیلمهاست، یکی تنهاست، یکی رو میبینه و بهش علاقه مند میشه!
Barry با یه سری مشکلات روحی که خودش هم دلیلی برایشون نداره توی یه گاراژ حمل بار کار میکنه، مشکلات روحیش باعث شده گوشه گیر بشه و نتونه با دیگران ارتباط خوبی داشته باشه، این آدم با مجموع رفتارهای عجیبش که از بچگی همراهش بودن بزرگ شده و همیشه از اطرافیانش که همیشه رفتارهای عجیبش رو بهش یادآوری میکنن فراری ه، اون زود از کوره در میره و بی دلیل ساعتها گریه میکنه! لنا رو میبینه و بهش علاقه مند میشه! و حالا ابراز این علاقه و تغییراتی که عشق درش بوجود میاره نیمه دوم فیلم رو رقم میزنه!

اسپویل!
لنا به خاطر کارش مجبوره همیشه با هواپیما سفر کنه، barry تمام جعبه های خوراکی تبلیغاتی که به همراشون ۵۰۰مایل سفر هوایی جایزه میدن رو میخره و در آخر اون نزدیک ۱میلیون مایل سفر هوایی جایزه داره!

واقعا بازی Adam Sandler عالیه، جدا از رفتارهای هیستریک، نوع گفتن دیالوگ هاش به قدری نزدیک به شخصیت است که آدم واقعا این آدم و اخلاق هاش و رفتار هاش رو باور میکنه! و حتی بازی چند دقیقه ای فیلیپ هافمن هم عالیه!

در کل از اون فیلمهاست که لذت دیدنش مساوی با لذت سیگار بعد از شراب ه ، از اون لذت های ناب!

،

فعلا

بالاخره تموم شد!

هر وقت فیلمی یا کتابی رو تموم میکنم حس میکنم یا یه آدم یا یه دنیای جدید آشنا شدم! چند ساعتی باهاش زندگی کردم و وقتی تموم شده درست مثل بچه ای که نیمه شب بعد از گشتن تو آسمونها برگشته به اتاقش و چپیده تو تخت، برگشتم به دنیای خودم! بعضی وقتها وقتی داره به انتهاش میرسه پیش خودم میگم کاشکی تموم نشه و این دنیا و آدمهاش همینجوری ادامه پیدا کنن! درست مثل ۷۰صفحه ی اول خداحافظ گری کوپر، کاشکی داستان اون بالا. بالای دوهزار و سیصد متری یاقی میموند و هیجوقت به صفر متر بالاتر از سطح گه نمیرفت

حالا نقل ئه Life on mars است! اون فضای دهه ۷۰ ، اون موسیقی های اول صبحش ، اون گاو ه حروم زاده ، اون کریس احمق ، اون ری بیشعور و اون آنی ه یکم لوس و البته سم تایلر و اون کافه چی که فقط بلده جملات حکیمانه بگه و اون فضای منچستر ۱۹۷۳ همه و همه از اون حس هایی هست که آدم دوست داره توش باشه اونجا زندگی کنه! (کلا من مجذوب دهه ی ۷۰م)
داستان پس زمینه که مربوطه به تصادف یک افسر پلیس که موجب میشه مدتی توی کما بره و این مدت اون توی ذهنش به چندین چند دهه قبل برمیگرده و اپیزود اول از همینجا شروع میشه! و کلنجار رفتن های سم تایلر با دنیای جدیدی هست که باهاش روبه رو هست! البته این داستان پس زمینه تا آخرین اپیزود فصل دوم که آخرین قسمت داستان هست آنچنان تکمیل نمیشه و اگه اپیزود اول و اپیزود آخر رو بزاریم کنار هم کل داستان رو فهمیدیم! و باقی اپیزود ها هر کدوم به قتل و جنایت جدا گونه میپردازن و لابه لاش صداهایی از دنیای بیرون میاد که سم رو متوجه دنیای بیرون میکنه غیر از این صداها و توهم ها این داستان اصلی و پس زمینه پیشرفت زیادی نمیکنه!
امکان اسپویل شدن – پایانش رو دوست داشتم! درست زمانی که از توی تخت بیمارستان توی اون اتاق لعنتی بالاخره بهوش میاد و آدم یه نفس راحت میکشه که YES! بالاخره برگشت ولی خب همیشه همه چیز اون چیزی نیست که آدم تصور میکنه! سکوت ها و نماهای تنها از سم ، فضایی با تم رنگ آبی که حس سردی و مردن رو به آدم القا میکنه ( در مقایسه رنگ قرمز و گرمی که تو دنیای کما وجود داشت) اون دیالوگ اولیه که حالا به گذشته ختم شده ، اون همکارهای عصاغورت داده که آدم ناخودآگاه مقایسشون میکنه با اون پلیس های درب و داغون و یانکی ه دهه ۷۰! و در آخر Life on Mes ئه دیوید بووی، همه و همه باعث میشن که دلت واسه اون آدمها تنگ بشه و این لحظه درست همون لحظه ایست که سم هم داره به همین فکر میکنه و همون لحظه خودش رو از بالای پشت بوم پرت میکنه پایین، بام!
و دوباره یه کمای دیگه…

۱ تقریبا پارسال یه فصلش رو تیکه تیکه از tv خودمون دیده بودم و دنبال اصلش میگشتم!
۱/۱ تشکر از خوره ی سینما!
۲/ اون اپیزوذ آخر که صورت سم رو از نزدیک روی تخت نشون میداد دیگه به وجود خدا ایمان آوردم که آخه این هم شباهت به تام یورک!!!
۲/۲ مرده ی اون راه رفتن های تندش بودم لول!
۳/ میرویم به سراغ Ashes to Ashes
4. اسمهای Life on mars و دنباله ی اون Ashes to Ashes هر دو برای ادای احترام به دیوید بووی از روی آهنگهایی با همین نام برداشته شدن!

،

فعلا

…Monsters are real,
and ghosts are real too.
They live inside us,
and sometimes, they win.
Stephen King

Greed
Made by Alli Sadegiani
Size: 110 MB
Running Time: 2 min

تقریبا هفت/هشت سال پیش یه جو تازه ای وارد موسیقی متال شد که اثرات انفجاری این موج باعث بوجود اومدن گروههایی شد که در یک زمان با هم متولد شدن و بهترین موسیقی های Alternative Metal رو ساختن!
موسیقی که با اینکه سرشار از هیجان و انرژی انفجاری خودش بود ولی در کنارش نوعی خستگی و واپس زدگی هم داشت و این تعادل بین موسیقی و خواننده گروه که توسط استایل خوندن، نوع صدا و اشعارش با هم این دو کفه رو بالانس میکردن باعث موج جدیدی توی موسیقی متال شد!
تاثیرات این موج گروههایی مثل Anathema/Katatoniaهم، که Doomکار میکردن پیرو خود وادار به تغییر نگرش موسیقیشون کرد،
گروههای مثل Deftones/Tool/KoRn/MM/Rage/Disturbed که بدون شک صاحبان موسیقی دهه خود بودن و بعدها بهشون لقب NU-Metal هارو دادن! گروههایی که دنیای نوجوانانه ی مارو شکل دادن!

اون موقع ها وقتی فیلم رو گرفتم، فقط به خاطر موسیقی بود که چندتا از گروه های متال هر ترکش رو کار کرده بودن و قرار بود توسط قهرمان داستان که یک خون آشام بود خونده بشه، خون آشامی که بعد از سالها از تابوت خود بیرون میاد و یک گروه موسیقی راه میندازه!
موسیقی که کاملا فضای گوتیکی فیلم رو پوشش میده و چند پله از خود فیلم هم جلوتره!
فیلم The Queen of the Damned دومین تجربه سینمایی از رمان های انه رایس هست و قبل از این، مصاحبه با خون آشام از روی یکی از رمان های دیگه رایس که با همین نام هست اقتباس شده!
صدای خواننده ها فضای عجیبی درست کردن، مخصوصا Change از Deftones که یکی از اونایی ست که آهنگ هایی مشابه اینچنینی زیاد کار کرده! یا آهنگ System که بهترین صدا رو از چستر خواننده LP کشیده بیرون، یا مرلین منسون و David Draimanخواننده ی Disturbed که آهنگ Forsakenش شاهکاره!
در مقابل این فضا، گروههای دیگه ای مثل Papa Roach/Rage/Static X فضای Hardتری کار کردن که با آهنگهای اولی به بالانس خوبی توی کل آلبوم ساندترک فیلم رسیدن!
در واقع فیلم در ستایش این موسیقی است! در ستایش نسل NuMetalها!

- ساندترک فیلم چیزی کم از یک آلبوم نداره،
- آهنگ Forsaken
- آهنگ Change

،

فعلا

این روزا کار من همینه!
لم میدم روی مبل جلو کامپیوتر، این پامو میندازم رو اون پام و زول میزنم به مانیتور جلو روم! حالا چه چرت و پرت بخونم چه چرت و پرت کار کنم!!
وقتی از خواب پا میشم ۱-۲ ساعتی منگ میزنم، پکر/دمغ! میشینم سر جام یه سیگار روشن میکنم یه نگاه به اتاقم میندازم فکر میکنم خب که چی؟ که چی که بلند شدم! / تازه امروز صبح خوابم انقدر بار دراماتیک/تراژیک داشت که تمام تلاشم رو کردم ۲-۳ ساعتی وقتش رو بیشتر کنم تا ببینم قهرمان خواب آخرش چی میشه! ولی خب آخرش هیچی، طبق معمول سقف و بوی گند همیشگی اتاق!!
تاره بعد ۳-۴ ساعت که از پاشدنم میگزره تازه میفهمم که میتونم یه کارایی بکنم! که البته تا من بفهمم و بخوام کاری کنم شب شده و مثل همیشه با حسی امیدوارانه کار رو برای فردا میزارم اما دریغ که فردا معلوم نیست چی به سر آدم بیاره!
عجیب بودنش برا بودن این حسها نیست، برا روتین شدن این جریان ه! این نمایشنامه هر روز مو به موش عین روز قبل اجرا میشه و همه تلاش های من برای تغییر متن نمایشنامه بی فایده است!
صبح پکر/دمغ/فسرده ، شب پر از ایده های جالب برای ادامه زندگی که محتاج صبح فرداست ولی دریغ از فردا صبح! و ساعت های میان این دو زمان تعلق داره برای کلنجار رفتن بین این دو حالت متضاد!!
حق با اونه ؛ زندگی سگی!

،

فعلا

با احترام به تمام سازدهنی هایی که برا آدم های تنها ساخته شد!
برا اونایی که لم بدن یه گوشه، از حیب پشتی ساز لعنتیشون رو درمبیارن و شروع کنن فوت کردن!
حالا چه اینجا یا اونجا، چه شاد چه غمگین!

Cowboy Junkies\2007 — Trinity Revisited
Blue Moon Revisited/Song for Elvis

،

فعلا

علاقه ام به بعضی آهنگهای لاله صرفا نه به خاطر اینکه نیمه ای ایرانی داره و چند سالی ایران بوده، بلکه به خاطر زن بودنشه! از اون زنهایی که موسیقیشون تخت تاثیر زندگی شون و حس زنانشون ترکیب قشنگی رو درست میکنه، مخصوصا اگه کار یک کار مستقل باشه!
استایل خوندنش اول منو یاده خواننده ی آبجیز انداخت! ته صدا و خش ه صداش که تو جاهای خاصی از آهنگ ازش استفاده میکنه این شباهت رو بیشتر هم میکنه، سوای این شباهت نوع خوندنش تلفیقی از jazz و reggae ی امریکایی و پاپ اروپایی ست!
فکر کنم بد نباشه ویدئوی Live Tomorrowش رو ببینید !

- تورنت آلبوم اولش Laleh و آلبوم دومش Prinsessor رو هم میتونید بگیرید و گوش کنید!
- اگر هم فقط میخواید صداش رو بشنوید، میتونید [ + ] بگیرید و گوش کنید !

،

فعلا

دیروز همینجوری چشمم به لوگوی روی پوستر افتاد و همینجوری باعث شد نظرم رو جلب کنه، جدا از خود پوستر که طرح خوبی بود و بالاش پر بود از جوایزی که گرفته! قسمت پائینش هم که جای لوگوی پوستر بود یوهویی باعث شد قفل کنم روش!
نوشته بود Khoda ، یه انیمیشن کوتاه که رضا دولت آبادی طی مدت ۲ سال فریم به فریم ش رو نقاشی کرده و این ۶هزار نقاشی رو تبدیل به یه انیمیشن کرده! سوای جلوه ی بصریش ، موسیقی اش هم Mark Feldman براش ساخته و لذت دیدنش رو چندبرابر کرده! خودشون که آخرش اعلام میکنن مجموع کار چیزی است الهام گرفته از آلبوم In the Court of the Crimson King ه کنیگ کریمسون!

Khoda
Made by Reza Dolatabadi
Size: 109 MB
Running Time: 5 min

- این No fat clips یکی از اون وبلاگ های محشره که چند وقت ه داره به من خیلی حال میده، روزانه ۱۰-۲۰ تا آپدیت میکنه هر چیز تصویری که ارزش دیدن دارن! از انیمیشن های کوتاه گرفته تا تبلیغات تلویزیونی یا تیرز های شبکه ها //

،

فعلا

آقای Tom Geraedts قسمت مورد علاقه اش از آهنگ Weird Fishes/Arpeggi ه ردیوهد رو جدا کرده و براش یک انیمیشن یک دقیقه ای ساخته!
همین /

Weird Fishes Arpeggi
Made by Tom Geraedts
Size: 20 MB [HD]
Running Time: 1 min

- شرمنده که تکنولوژی انقدر پیشرفت کرده که برای دیدن یک دقیقه انیمیشن باید یک فایل ۲۰ مگی دانلود کنید! -.-

فعلا