چیزی که “Comment” رو برا لحظه‌ی اول برام جذب‌کننده کرد، نوع وکال و طرز خوندن تازه و بکرش توی زبون فارسی بود، چیزی که مشابه‌اش رو تو زبون انگلیسی چندین سالی هست توی گروه‌های indie/alter انگلیسی شنیدیم، راهی رو که تام یورک شروع کرد و تو گروه‌های دنباله‌روش ادامه پیدا کرد و ما دنبال کردیم. ولی اینکه همون نوع تشبیه‌ها و اغراق و بازی با کلمات رو تو زبون فارسی اونم به طرز کامل و شسته‌رفته‌ای آدم بشنوفه حس خوبی به آدم میده، تازه اونم وقتی که دومین چیزی که منو بیشتر جذب این آلبوم کرد فضای خوش‌حال و سرحال‌آور کار باشه، چیزی که حتی مالیاخولیایی‌ترین آدم‌ها هم بعضی وقت‌ها بهش نیاز دارن – هوای تازه – یکی از خوبی‌هایی که کار این بچه‌ها داره اینه که فضا، شعرها و لحن خوندن ، حس خوب داشتن رو بهت تحمیل نمیکنه، بلکه اونو جلوت میزاره و تو با میل درونی اونو انتخاب میکنی، اینطوری بعد از گوش دادن حس تجاوز و تحمیل حس خوب داشتن بهت دست نمیده!

چیزی که من الان نیاز دارم اینه که با علم به منفی بودن جریان زندگی‌ سعی کنم کمی خوش‌حال باشم تا بتونم کارامو بدون در نظر گرفتن بی‌اثر بودن‌شون انجام بدم، چیزی که باعث بشه به‌جای فکر به زندگی ، کمی زندگی کنم!

خلاصه اگه میخواید تو این روزا، هدفون رو بزنید تو گوشتون ُ گوربابای همه بگید و بزنید بیرون و واسه خودتون..واسه خود ِ خودتون راه برید و گوشه خیابون بشینید و یه کافی خودتون رو مهمون کنید و یه سیگار دود کنید و فووت کنید تو صورت بی‌روح آدم‌های غریبه و حال‌ش رو ببرید، گوش دادن این آلبوم گزینه‌ی خوبیه!

Buckethead\
Too Many Humans

وقتی بالهایت کامل رشد کردند و روشنایی را دیدی
صدایی خواهی شنید که تو را خیره به آسمان میکند
به سختی پرواز خواهی کرد و از ابرها خواهی گذشت
کسی را خواهی دید که دست بر گیتار تو را فرا میخواند
و تو به وحی الهی‌اش گوش فرا خواهی داد و ساکت خواهی شد، تا ابد
این‌را گفت و به سختی پرواز کرد.

Radiohead / Harry Patch In Memory Of
New Song for Last Soldier of  First World War

-

Porcupine Tree / Time Flies
New Single of New Album

-

Glen Hansard & Marketa Irglova / When Your Mind’s Made Up
Once Soundtrack

-

Muse / Uprising
New Single of New Album

-

Gov’t Mule – Time
Pink Floyd Cover

-

Farrokhzad & Aki Banyi / Avazehkhan Na Avaz
Old Pretty Old Song

در بین موسیقی‌بازها آلبوم The Wallئه Pink Floyd بیشتر از اونکه یک موسیقی باشه یک نوع اعتراض در برابر استبداد و استعمار فکری است و در باب موسیقی یک مانیفست آزادی‌خواهی و استقلال‌خواهی فکری است. جدا از ترک‌های مختلف آلبوم که هر کدوم گوشه‌ای از وجود این استعمار فکری و غلبه به دیوار فکری پوشیده شده اطراف نسل جوان اشاره میکنه، آهنگ Another Brick in the Wall لپ کلام این مانیفست هست. چیزی که چهل‌سال پیش برای انگلیسی‌ها و آلمانی‌ها مرحم درد بوده و صدای فروخورده‌ی اونها تلقی میشده حالا بعد از این مدت وصف حال نسل ما شده.

از روی ترک Another Brick in the Wall چند کاور مختلف شده که شاید از معروف‌ترین کاورها، کاور گروه KoRn باشه که با توجه به حفظ اصالت آهنگ خوب تونسته اونو آلترناتیزه کنه و حتی با توجه به عصیان زیادتری که داره بیشتر خوراک ماهاست. برا کسایی که نسخه اورجینال رو نشنیدن میتونن اینو گوش بدن. البته گروه‌های دیگه‌ای هم مثل Acid Drinkers کاورش کردن و همینطور جدیدا دیدم که Marilyn Manson هم کاورش کرده.

فارغ از مسائل این‌روزها،
چیزی که من رو وادار میکنه به فرامرز اصلانی احترام بگذارم، اصالتی هست که در اصل وجود خود و شخصیت هنری خود قائل هست و اون رو به هر قیمتی آعشته به ناخالصی‌های هنری ایرانیان خارج کشور نمیکنه و برای جذب مخاطب دست به میکس‌هایی از ترانه‌های قدیمیش برای به‌روز نگه داشتن خود یا ارائه‌ی کنسرت‌هایی با خواننده‌های جوان ِ بی‌ذوق ِ لس‌آنجلسی برای جذب مخاطب جوان و امروزی نمیزنه و به نسلی که به آن تعلق دارد وفادار مانده و به هر قیمتی به‌روز نمیشود، حتی اگه روزی به روز شود و به وقایع اخیر واکنش نشان دهد توی پستوی خانه‌اش گیتارش را برمیدارد و میخواند و آن را با همان حس و حال نسل خود بیان میکند و میگوید این باید همان جوری باشد که باید باشد نه آن‌طور که میخواهند باشد و تاثیر ترانه‌اش بیشتر از ده‌ها قطعه‌ی خوانندگان دیگر است که به زور ساز و میکس و ویدئوهای پرزرق و برق میخواهند وانمود کنند که چون به ظاهر هنرمند هستند یعنی آزادی‌خواه هم هستند!
بهرحال، این پست بیشتر از آنکه منظورش نق‌زدن به احوال ایرانی‌ها باشد، ستایش گوشه‌ء دنجی از ایرانی‌هاست که صدایشان دیر به گوش دیگران میرسد و زیر بوق‌‌زدن‌های دیگران ماسکه میشود.
این‌را هم بگویم و تمام، اینکه شما از یک ترانه‌ی ناب ایرانی که قرار است وصف حال شما باشد، چه چیزی میخواید جز یک شعر خوب و خرده‌ای گیتار و نیم‌بندی هم فضاسازی به همراه یک صدای مسلط، به خدا(!) با این وضع داغان موسیقی معاصر ما به همین موسیقی‌های دهه 70ی هم راضی هستیم.
همین /

Fores of Shadows\Departure\
Sleeping Death

زیر نور چراغ‌های سوسوزننده‌ی اتاق، جایی که انسان بال درمی‌آورد تا دقایق چون ساعتها سپری شوند!
زیر غلظت سنگین تاریکی، جایی که انسان غوطه‌ور میشود تا نگاهش به طاق نزدیک‌تر شود!
کنار تکه‌هایی از ذهن تکامل‌یافته‌ی انسان که بر روی آینه، سایه‌ای سیاه به دیوار می‌اندازد، مرزی بین مرگ و زندگی است!
مرز بین جهانی که جانش در شبکه‌های ذهن قوت میگیرد و جایی که نکبت از واقعیت بی‌مصرفش سرازیر میشود!
آن‌‌جا که انسان، گردان و ساکت ، چشم در چشم ، خیره به سیاهی میشود، آن‌جا جایی است که زندگی به خواب میرود و به واقعیت تجاوز میشود!
آن‌جا که ذهن، سلطه‌ی فضا را در دست میگیرد و زمان را خواب میکند!
آن‌جا که سکوت، پرده‌های بکارت شب را پاره میکند!
آن‎جا که نفس، هن‌هن‌کنان بغص‌ش میترکد!
آن‌جا، جایی است که انسان دوباره متولد میشود.
آن‌جا، جایی که توهم‌های غبار‌آلود اتاق زیر نور چراغ‌های سوسوزننده و غلظت سنگین تاریکی، انسان را به خواب میبرند!
و حقیقت را ورای واقعیت بی‌مصرف نشانش میدهد.

Lights Out Asia\2007 — Tanks and Recognizers
Oh! Toronto