۱۴۰۸
۷/۵
بار دوم

خب ، دفعه اول هیچ چیز نفهمیدم ! هیچ چیز!
نمیدونم چرا اخرش از فیلم خوشم اومد در صورتی که همه چیزها رو خیلی چیپ میدیدم ! بازی کوساک با اینکه فکر میکنم میخواست طبیعی باشه ولی خیلی جو گیرانه بود ، آدمی که به ادعای خودش تمام جاهای مخوف رو رفته چرا باید با یه زخم از پنجره و جهش آب شیر یهو بترسه و بخواد اتاق رو پس بده ؟ یا چرا باید برای پیدا کردن علت اتفاقات داخل اتاق انقدر به روند حساس شدن فیلم به این صورت ضایع و غیر طبیعی کمک کنه ؟
چیز ه جالب اینه که اگه همه اینها توهم هات ذهنی اش بودن حالا چه طبیعی چه بر اثر مستی! قهرمان در آخر اسیر توهماتش میشه و راهی جز مرگ برای فرار از این توهمات ذهنی نمیبینه ! و حتی مفهوم اصلی فیلم که همون رسیدن قهرمان به اعتقادی ماورایست هم موفق عمل نمیکنه و ما با قبول اینکه درسته ، این بالاخره با ایمان میشه مسئله رو رد میکنیم ! ولی چیزی که مارا در آخر دنبال خودش میکشونه اینه که انسلین با نحسی اتاق مبارزه نمیکرد بلکه با توهمات ذهنی اش که داخل اتاق به هر دلیلی – یا جو واقعا ماورایی اتاق یا گیجی ذهنی اش – تصویر شده بودند مواجه بود ، تقکرات پنهان اش که هیچ وقت اونارو بروز نداده بود وحالا اونا مسائل رو داشت در اتاق مشاهده میکرد! مثلا هیچ وقت به پدرش سر نمیزد ولی همیشه از دور مراقبش بود یا هیچ وقت دلیل ترک کردنش رو به همسرش نگفته بود ولی همیشه تو ذهنش جای خالیشو حس میکرد و میخواست روزی اینو براش توضیح بده به این ترتیب میانه ی فیلم با پایانی خوش نجات پیدا میکنه و تصمیم میگیره که تغییر کنه و کارهای ناکرده اش رو انجام بده ، ولی.. نمیتونه، چون اینها همه داستان سازی های ذهنی است که خودش برای خودش ساخته و او دوباره خودش رو در اتاق میبینه ! چیزی که شاید همه ی ما یه روزی این کار رو بکنیم!
مرز بین این تصورات و واقعیت موجود تو یک تدوین سریع در کنار هم قرار گرفتند ! انسلین پدرش رو میبینه در پایان سکانس وقتی بلند میشه روی صندلی بشینه اتاق دیگه اون سردخونه ی قبلی نیست و همون دستشوئی ه معمولی ه و یا در جایی که مسئول هتل خبر اومدن همسرش رو میده اون برداشت پارانویدی خودش رو میکنه و گوشی تلفن شروع میکنه به آب شدن ، ولی در آخرین شات اون پلان گوشی صحیح و سالم رو تلفن قرار داره !
جمع بندی فیلم شاید دلیلی بر وجود روح و زندگی پس از مرگ است ولی هیچوقت این جس رو نمیده ، بلکه فکر میکنی این هم یک جور مرگ بر اثر شومی اون اتاق ه و روح انسلین به نفرین های اتاق ۱۴۰۸ پیوسته ، تازه من خودم فکر میکنم الان با سوختگی اتاق حس نفرین زدگی بیشتری داشته باشه ! -_-
یک جور رو هوا بودن از نظر مفهوم کلی فیلم ، البته شاید مایکل هفستروم، هم دنبال سر تکاملی اعتقادی قهرمانش بوده که زیاد هم نتونسته موفق باشه و هم در پی ساختن فضایی شوم و نفرین کننده که در اون شخص با تنها چیزی که درگیر میشه ذهنش است و نه المان های بیرونی که من این بعدش رو بیشتر میپسندم!
پووف!

فعلا

–^–

Radiohead , In Rainbows
[ Weird Fishes/Arpeggi ]i
R : Rolling Stone [4.5/5] , The Guardian [5/5] , All Music Guide [4.5/5] , Myself [9.5/10]i

درست وقتی که فکر میکردم آلبوم حالا حالاها بیرون نمیاد و انقدر تام یورک سرش به جاهای دیگه گرمه که رفتن به استدیو و تمرین براش فقط در حد یک اسکیس از اون چیزی ه که تو مخشه ، یهو آلبوم خورد تو صورتم ! البته تا حدی هم درست فکر میکردم تمام اون چیزی که قبلا ها توی تورها و کنسرتها به عنوان ترکهای آلبوم جدید اجرا میکردن در حد سیاه مشق هایی بود که داشتند واسه خودشون سیاه میکردن ، این داستان اجرا کردن ترکهای البوم جدید حقه ی جدیدی نیست اونم انقدر اجرا بشه که حالت از شنیدنشون بهم بخوره و درست موقعی که فکر کنی دیگه البوم برات جذابیتی نداره با یه شوک از جات بپری ، البته این برا خودشون اصلا مهم نیست چون اونا دنبال یه هدف دیگه ان ، داستان از اونجا شروع شد که قبل از کار جدی و ضبظ نهایی آلبوم OK Computer شروع کردن به شرکت در تور ها و کنسرت ها مختلف و ترکهای جدیدشون رو اجرا کردن ، عکس العملهای تماشگران روی همون سیاه مشق های ابتدایی اونا رو وا میداشت که روی قسمتهای خاصی بیشتر تمرکز کنن و بعد از پایان تورها به استدیو رفتن و آلبوم رو با نمایی متفاوت از هر آنچه تا قبل از اون اجرا کردن بودن انتشار دادن و این اجراهای تجربی تا همین آلبوم آخرشون هم ادامه پیدا کرد ، در یک قافل گیری توی وبلاگشون اعلام شد که آلبوم آمده است و از طریق سایت خوده آلبوم قابل خرید ، اما چه جوری! شما میتونید هر مقدار قیمتی که دوست دارید برای خرید آلبوم وارد کنید و آلبوم رو تحویل بگیرید !! یک جور بی قیمتی و نه بی ارزشی مادی شاید در مفهوم ساده اش اینجور بشه ترجمه اش کرد که برای ما ارزش مادی این کار ارزش چندانی نداره ، و هنر موسیقی ما نیاز به چوب خط بیلوبردهای جهانی نداره بلکه تنها چیزی که برای ما مهمه موسیقیه! البته شاید همه اش یک جور افه ی هنری باشه !
آلبوم در آخر عرضه شد با ۳هزار خرید اینترنتی در همون روز اول! ۱۵ Step و اولین ترک آلبوم با انرژی شروع میشه و Bodysnatchers اون انرژی رو تکمیل میکنه ، Weird Fishes/Arpeggi یکی از ترکهایی هست که فقط یدونه اینجوری توی آلبومها میشه پیدا کرد اصل آهنگ Arpeggi بود که با ضرب آهنگ کندتری نسبت به نسخه نهایی توی لایوها اجرا میشد ، و تغییر اسمش رو میشه اینجوری گفت که تو نسخه های کنسرتی میخوند We’r Fishes و انقدر غلیظ میگفت که شباهتی با Weird نداشت بعدها شاید از نظر نزدیکی مفهومی که این دو کلمه داشتند اسم ترک کاملتر شد و تو نسخه آلبومی هم Weird Fishes استفاده شد! ( البته این برداشت منه -_- )!
تام یورک آدمی است که آشفتگی درون خودش رو فریاد میزنه و تو بعضی آهنگها این آشفتگی درون اوج میگیره ، شاید بشه گفت این اوج گرفتگی توی Jigsaw Falling Into Place باشه و همونظور هم مالیخولیای درونی خودش رو یه جاهایی نشون میده که انقدر گنگ و مبهمه که درکش نمیکنی، خب طبیعی هم هست همه ما واکنشهای درونیمون مبهمه ، چیزی که تو Faust Arp اونو اجرا میکنه !
با تمام حاشیه های آلبوم ، این آلبوم بدون هیچ زرق و برقی عرضه میشه درست چیزی که گرافیست کاورهای رادیوهد اینو فریاد میزنه که حرف ما دو کلمه است !
Radiohead, In Rainbows…

——^^^——

W.A.S.P. , Dominator
[ Heaven's Hung In Black ]i
R : Metal Hammer [7/10] , Myself [9/10]i

شاید بشه غافلگیر کننده ترین آلبوم سال رو ۱۴مین آلبوم استدیویی WASP با نام Dominator دونست! آلبوم زمانی بیرون اومد که آلبومهای هوی متال چنگی به دل نمیزد حتی آلبوم جدید آیرن میدن هم که با تبلیغات عظیمش سال قبل عرضه شده بود بازم فقط طرفدارهای وفادار خودش رو راضی نگه داشته بود ، یکی از جذابیت های آلبوم موزیک هنجار شکن و ظغیانگر همراه به صدای دست نخورده ی بلکی بود که جزو امضای WASP به حساب میاد ، اصلا فکرشو نمیکردم که کشش تارهای این حروم زاده انقدر دست نخورده باشه که بتونه بازم همونجوری بخونه ! آلبوم با ترک Mercy شروع میشه که بدون هیچ تعارفی با تمام انرژی خودشو عرضه میکنه ، یکی از ترکهای موندگار آلبوم ، ترک Heaven’s Hung In Black که یکی از بالادهای مدرن ه به تمام معناست با اون سولوی دیوانه کننده اش.
من که خودم تو این چند سال اخیر یکم تحمل طولانی گوش دادن موزیک های هارد رو ندارم ولی این آلبوم یکی از آلبومهای ۲۴ی من بود که هر دفعه میرفتم سروقتش یه روزی درگیرش یودم !

——^^^——

Antimatter , Leaving Eden
[ The Freak Show ]
R : Myself [8.5/10]i

فضاسازی شعری ، شاید بهترین تعریف کامل برای موزیک درون گرای آنتیمتر باشه ! موسیقی که بسیار منزوی ه و تو لاک خودش داره برا خودش میخونه و داخل اون لاک رو برا شنونده فضا سازی میکنه ولی موسیقی صرفا بخش ناچیزی از این فضا سازی رو بر عهده داره ، شعر و اتمسفر وکال بیشترین تاثیر رو روی شنونده میزاره ، اگه کارهای Unrelease شده شون رو بشنوید کاملا درک میکنید که تغییر حتی وکال مرد به زن یا زن به مرد یک ترک کاملا ساختمان فضایی ترک رو بهم میزنه و فضای دیگه ای رو تو ذهن میسازه !
آلبوم ، اولین آلبومی هست که بعد از ترک پترسون مغز اصلی گروه توسط میک ماس تولید و ضبط میشه ( پترسون بعد از ترک آناتما و آنتیمتر شروع به کار روی گروهی با نام Íon کرد ، شاید آشفتگی ذهنیش و خواسته هاش اونجا تکمیل تر بشه ) شاید آلبوم حرف تازه ای نسبت به دو آلبوم گذشته نداشته باشه ولی خالی از هیچ هم نیست ، شاید بشه گفت درجا زدن رو دو آلبوم قبلی بخصوص Planetary Confinement باشه ولی در نگاه به یک کار مستقل از آلبوم های قبلی کار قابل قبولی ه و ترکهایی مثل The Freak Show یا Ghosts و حتی Leaving Eden نیازهای یک شنونده ی حرفه ای به موسیقی آنتمیتر رو ارضا میکنه !
موسیقی که زندگی موسیقیایی منو تحت تاثیر قرار داد و باعث شد سلیقه ام خیلی خیلی مینیمال تر بشه و دریچه ای شد که بعدها بتونم Post-Rock ها رو بیشتر درک کنم !

——^^^——

Puscifer , V Is for Vagina
[ Momma sed ]
R : Metal Hammer [4/5] , Rolling Stone [2.5/5] , Myself [8/10]i

همیشه موسیقی متن فیلم با موسیقی مستقل فاصله ی زیادی از هم داشتند ، به طوری که نمیشد در آن واحد دوتاشو در قالب هم شنید ولی مینارد جیمز کنان دیوانه ی آمریکایی هزارمین پروژه ی خودش رو روی ترکیب این دو ژآنر با هم گذاشت ، دو ترک ه عالی با این ایده که قبلا برای دو فیلم SAW و Underworld کار کرده بود انقدر بهش انرژی داده بود که به فکر یک آلبوم جداگونه برای این نیمچه گروه در نظر بگیره ، آهنگها ترکیبی از ریتم ها و ملودی های تند و آروم مناسب با صحنه های متفاوت یک فیلم هستند در کنار استایل تازه ای از خوندن مینارد.
از نظر یک کار کاملا اکسپریمنتال نتیجه ی خوبی از آب در اومده !

——^^^——

Riverside , Rapid Eye Movement
[ 02 Panic Room ]
R : Myself [8.5/10]i

——^^^——

Nine Inch Nails , Year Zero
[ My Violent Heart ]
R : All Music Guide [4.5/5] , Rolling Stone [4/5] , Alternative Press [5/5] , Myself [8/10]i

——^^^——

Porcupine Tree , Fear of a Blank Planet
[ Way Out of Here ]
R : All Music Guide [4.5/5] , Myself [8/10]i

——^^^——

Dream Theater , Systematic Chaos

——^^^——

Amorphis , Silent Waters

——^^^——

Opeth , The Roundhouse Tapes

——^^^——

Dark Tranquillity , Fiction

——^^^——

Kamelot , Ghost Opera

——^^^——

Paradise Lost , In Requiem

——^^^——

Novembers Doom , The Novella Reservoir

——^^^——

Marilyn Manson , Eat Me, Drink Me

——^^^——

The Used , Lies for the Liars

——^^^——

Elend , A World in Their Screams

——^^^——

Smashing Pumpkins , Zeitgeist

——^^^——

Kings of Leon , Because of the Times

——^^^——

Arcade Fire , Neon Bible

——^^^——

Interpol , Our Love to Admire

——^^^——

Björk , Volta

——^^^——

Bon Jovi , Lost Highway

——^^^——

Megadeth , United Abominations

——^^^——

Wilco , Sky Blue Sky

——^^^——

Good Charlotte , Good Morning Revival

——^^^——

Within Temptation , The Heart of Everything

——^^^——

Linkin Park , Minutes to Midnight

——^^^——

Korn , MTV Unplugged

——^^^——

Korn , Untitled

خب تقریبا همه آلبومهایی که من ازشون خبردار بودم رو لیست کردم و خب اولیت توضیح با اونهایی بود که تاثیر زیادی رو من گذاشتند و وقتم رو تو این یک سال بیشتر صرف خودشون کردن ، سال خوبی بود ولی نه مثل پارسال با توجه به اینکه رادیوهد هم آلبوم داد ولی باز سال فوق العاده ای نبود.
البته آناتما هم یه آلبوم انگاری داد که من آخرشم نفهمیدم رسمی بود یا نه ، همین الان یادم افتادش و دیگه ام حسش رو ندارم برم واسش سرچ کنم چون چیزه دندون گیری نبود کلا !
پوووف من برم بخوابم !
-_-

فعلا

این سریال Life on Mars عجب سریال جالبیه ! ندیدم تلویزیون به چه اسمی ترجمه اش کرده منم توسط اسم بازیگرش پیداش کردم ..
محصول سال ۲۰۰۶-۲۰۰۷ توسط کاناله بی.بی.سی ه ! و شامل دو سری ۸ قسمتیه !
داستانش شدیدا آدم جذب میکنه .. داستان مردی ه با اسم سم تایلر که سر بازرس یکی از شهرهای انگلیسه ! که در پی دنبال کردن پرونده ای تصادف میکنه و برای مدتی به کما میره … اما داستان همینجا تموم نمیشه ! اون در مدتی که در کما هست در ذهنش زندگی جدیدی رو آغاز میکنه که اونو ۳۰ سال به عقب میکشونه ، در دهه ۷۰ ! و حالا بازرس همون اداره پلیسی هست که در دنیای واقعی سر بازرسش بوده و باید رئیس گند دماغ خودشو تحمل کنه ! در طول زندگی ذهنیش صداهای اطراف جسمش که در بیمارستان در کما هست رو هم میشنوفه و تمام تلاشش اینه که هر کاری کنه که ذهنش این داستان سرایی رو تموم کنه و اونو پس بزنه به دنیای واقعی ! از پرت کردن خودش از پشت بام گرفته تا کمک کردن پدرش برای فرار نکردن …
داستان جالبیه نه ؟
اما یکی از دلایل دیگه ای که منو جذب سریال کرد بازیگر نقش اولش است که شباهت جالبی هم با تام یورک خواننده ی گروه رادیوهد داره ! یه مرد ۳۰ ساله ای انگلیسی با صورتی سرد ..
و چون سریال هم انگلیسی هست و هم بیشتر وقایع اون در زمان ۷۰ میگزره برا همین موسیقی ناحودآگاه سریال رو تحت الشاع قرار داده ! که خب تی.وی کشور ما برای قوت بخشیدن به جنبه بصری سریال کلا مقوله ای به اسم موسیقی متن رو خط خطی کرده !
فعلا خودم دو قسمت ازشو تونستم ببینم و هیچ اماری هم ازش ندارم که کی ها پخش میشه و چند قسمت تا الان پخش شده ! برا همین چه جوری میشه دنیالش کرد رو هم نمیدونم …

+

البته چون از نظر داستانی شباهت عجیبی با فرضیه ای که چند وقت پیشا درگیرش بودم داره برا همین تا حدی مزید علت شده که من بیشتر جذب سریال بشم !

فعلا

+

به نظرم بهترین کادویی که آدم میتونه بگیره کادویی هست که از خودش میگیره ..

فعلا

انسان یک بخش از سه بخش زندگی اش را در خواب است و خواب دریچه ایست که جسم را از کار انداخته و ذهن شروع به پردازش وقایع و رخدادهایی میکند و زندگی دیگری را رقم میزند ، ذهن توانایی این را دارد که دنیایی بسازد که شخص در آن به زندگی دیگری بپردازد و چون ذهن فراتر از واقعیت میتواند عمل کند پس در دنیای ساخته شده اش همه چیز امکان پذیر است ! در این دنیاها انسان با روح ها هم صحبت میشود ، به همنشینی با خدا میرود ، به جای راه رفتن پرواز میکند ، داخل جنگی جهانی میشود و یا در گوشه ای تاریک مینشیند و فکر میکند ! عاشق میشود و میمیرد و وقتی مرد ذهن داده هایش را پس میزند و باعث میشود جسم عکس العمل نشان دهد و شخص از آن دنیا خارج شود ! ما بارها شده در خواب در بلندی به پایین پرت شده ایم ولی هیچگاه به انتها نرسیده ایم ، در راه با لغزشی به بیرون از دنیا پرت شده ایم و چند دقیقه ای درگیراش بودیم و به این فکر میکردیم که تا الان کجا بودیم ؟! انسان در ذهن ناخودآگاهش هیچوقت کامل نمیمیرد !
شاید با فرضیه ی آینده نگری ماتریکس همسو باشد ، ولی ما از دنیایی ویران شده و آینده ای در اختیار ماشین حرف نمیزنیم حتی از ذهن برتر هم حرف نمیزنیم ! ما از زندگی حرف میزنیم از همین امروز ، از همین صبح که بیدار شدیم و شاید در خواب ادامه زندگی رو میکردیم که در بیداری از آن بی خبریم ! زندگی که ذهن آن را برای ما به تصویر میکشد !
مدتها بود در خواب به صورت وقایع دنباله داری زندگی میکردم ، پرواز میکردم و شهر را از بالا با نکته های ریزش نظاره میکردم ! ساعتها با شخصی به صحبت مینشستم و حتی دلتنگ بیداری میشدم ! هر خواب ادامه ی خواب قبلیم بود و به قدری زندگی در آن دنیا لذت بخش بود که دوست داشتم همیشه بخوابم و در آن دنیا زندگی را ادامه دهم ولی انسان به هر دو جهان نیاز دارد و حذف کردن یکی از آن غیر ممکن است !
دژاوو/Déjà vu – کلمه ای فرانسوی که لحظه ای را تعریف میکند که ما دچارش میشویم و احساس میکنیم این لحظه یکبار دیگر هم رخ داده است و شاید دقایق بعدش هم تعریف کنیم و اگر نتیجه ای بدی از خاطرمان از آن لحظه گرفته ایم ، سعی کنیم آن کار را نکنیم و نتیجه را یک جور دیگر رقم بزنیم !
دژاوو ممکن است لحظاتی باشد که در دنیای دیگری {خواب} رخ داده و ما آن را دوباره در دنیای دیگری {بیداری} تجربه میکنیم ! و با خود فکر میکنیم که این در گذشته اتفاق افتاده است ، تقابل این دو دنیا به صورتی است که میتوان لحظاتی مشابه را رقم بزنن !
ذهن و فکر دو عنصر اصلی هدایت کننده ی شخص در دو دنیا هستند !

فعلا

++

چقدر خوبه که آدم تو اوج گوش دادن به یه ترک باشه و یهو ببینه همون ترک رو یه گروه مورد علاقه ی دیگش کاور کرده ! فکر کنم تنها کسی که میتونست آهنگ nutshell رو با صدای زخمی staley بازخونی کنه همین مردک کچل آرون لویس وکال گروه staind هست ! اینو از شروع موزیک میشه فهمید ،
کلا خود ترک چه از نظر شعر و موزیک حزن انگیزه ، و ریتم کند کشنده اش دقیقا حس مالیخولیائیشو! تشدید میکنه ، البته نسخه آلبومی ترک یکم ریتم تندی تری داره ولی نسخه ی Unpluggedش ضرب آهنگ پایین تری داره و لویس هم همین نسخه ی آنپلاگد رو کاور کرده ! اما اوه ه ه ه کشیدن های لینی یه چیز دیگه اس .. !!

[+]

Repeating in my head
If I can’t be my own
I’d feel better dead

Oooh…Oooh…
Oooh…Oooh…
Oooh…Oooh…
Oooh…Oooh…
….
…

فعلا

یه اکستنشن کوچولو چه ها که نمیکنه !
کاره این اکستنشن اینه که میاد استایل برنامه ها و سایت ها رو با جا به جا css اونها تغییر میده و امکان کاستمایز کردن استایل رو در اختیار یوزر قرار میده ! که خب اینجا میتونید نمونه های زیادی ببینید !
حالا اینا زیاد مهم نبودن ، اصل مطلب اینجاست که چند از بچه های dA اومدن و تصور کردن که اگر چند سایت بزرگ طراحیشون مثل سایت dA بود چطوری میشد ، و خب با کمک همین اکستنشن هم تونستن تصورشون رو عملی کنن !! فعلا میتونید Google , Wikipedia , Gmail , Facebook و حتی -blank خوده فایرفاکس هم dAish کنید !

مراحل نصب هم در همین حده که وقتی اکستنشن رو نصب کردید وارد صفحه ی استایل مورد نظر میشید و زیر عکس ِ نمونه دکمه ی “Load into Stylish” رو میزنید و استایل مورد نظر روی سایت تعیین شده ست میشه ! حتی میتونید دستی هم استایل رو وارد کنید ! یا در حال تایید کردن اونو ویرایش کنید !
خب دیگه همین ..

More Style:
deviantART about, neterror Firefox Style
Add Bookmark Dialog, Show Folder Tree
Google Web Search, dark gray
Google Video, dark gray
YouTube.com, dark gray
Digg v4, Dark gray

فعلا

… +

نمایشگاه عرفانی و روحانی کتاب و پیشنهاد بی شرمانه ی رفیق ما باعث شد جمعه توی زل ( ذل؟ ضل!! ؟) آفتاب پاشیم بریم مصلی و از دیدن کتابهای داخلش کیف لازم رو ببریم ! تنها چیزی که تو فکرم بود بخرم مجموعه داستانهای مصور آقای کا بود که چند سال قبل به دست مانا نیستانی تهیه شده بود ! آشنایی من با نیستانی و موجودی به نام کا از هفته نامه ی توانا شروع شد ! و بعد انقدر طرافدار پیدا کرد که همه اون اپیزود ها تبدیل به کتابی با نام کابوس شد ! بعدش هم “خانه اشباح” و در آخر هم “پازل عاشقانه آقای کا” که بعد از مدتها تونستم امسال به چنگش بیارم ، و یه ضرب هم بخونمش ! چیزی که برام خیلی جالبه سوای کمبود همچین نوع کارهایی ، پردازش فضای داستان و نوع طراحی کار هست که این کار رو منحصر به فرد کرده ! فضاهای هجو شده ، شخصیت های انحطاف پذیر ، دنیای سورئالی که هر چیزی درش اتفاق میوفته بدون اینکه متعجبت کنه ! و در کنار اینها نوع طراحی و هاشورهای سخت و سیاه کار باعث شده فضای بسته و خفقانی رو برای خواننده رقم بزنه ! البته درسته که پازل عاشقا… از نظر داستان شاید سطحی تر از دو جلد قبلی باشه ولی در مجموع طنز درون کمیک با مفهموم های جدی آمیخته شده ! فرهنگسرای عشقی که با سخنرانی ادبیانش باعث میشه مردم شکوفا بشن و قلب بالا بیارن ، مترویی که پله هاش با برق ۲۲۰ ولت شهری کار میکنه ، نقاشی که قادر به انجام پوشک عوض کردن خودشم نیست ، پل انکار و حتی قاتل زنجیره ای که میخواد اولین اثر کانسپچوال آرت خودش رو با ۵۰ آدم بی مصرف تکمیل کنه ولی کسی که کابوس رو خونده باشه این نوع جهان هجو شده زیاد جذبش نمیکنه چون کابوس به مراتب پخته تر از پازل عاشقا.. است ، البته جناب آقای کا نظری خلاف نظر ما دارند !
خلاصه بعد از اینکه آمپول عشق در ما زده شد به اتفاق دوستمون در چمنهای مجاور مصلی دراز کشیده و با نون باگت و یک دانه هات داگ مورب شکممان را پر کردیم ! البته لذت کشیدن بهمن بعدش رو منکر نمیشم !

… +

بعضی وقتها چیزهایی جلوی پای آدم قرار میگیره که واقعا نمیدونه باید چی کار کنه ! بره جلو یا برگرده ، ولی در حال حاضر بهترین کار ایستادن و اعتماد کردن به زمان است !

فعلا

داشتم صبحی همینجوری Damien Rice سرچ میکردم ، یهویی الکی برخوردم به این لینک ! اولش بدون دقت همون Radiohead خوندمش ، بعد پیش خودم گفتم این مردک جامائیکایی چه ربطی به رادیوهد داره ؟! روی لینک کلیک کردم و دیدم ..اوه !! این گروه که اسم خودشونو Easy Star All گذاشتن اومدن کل آلبوم OK Computer رو به صورت Reggae اجرا کردن و اسمشم گذاشتن Radiodread و پارسال دادنش بیرون !!
شنیدن همچین اجرایی اونم اینجوری ، یکم تو ذوقم زد مخصوصا وقتی Let Down رو به صورت دیسکودنس های لب ساحلی اجرا کرده بودن ، ولی خوب تعصب افراطی نداشتن بعضی وقتها باعث میشه آدم از همچین اجراهایی هم خوشش بیاد ! همونطور که خوده تام یورک با شنیدن این ترک گفته it’s good و از کار گروه استقبال کرده ، اما گروه با اینکه از نظر ملودی اصلی و ترانه تغییر چندانی ندادن ولی قسمتهایی از شعر رو جاشو با تیکه کلامهای مرسوم جامائیکایی عوض کردن ! مثلا ترک Fitter Happier توی نسخه اصلی آلبوم که مونولوگی از زبان یه ربات هست رو به همون صورت ولی به گویش و شیوه ی خودشون بیان میکنن ، البته برای اونهایی که به طور جدی رادیوهد گوش میکنن فقط Exit Music , Kerma Police رو پیشنهاد میکنم .
اما وقتی یه سرچ تو ویکی زدم دیدم چند سال قبل هم آلبوم Dub Side of the Moon رو دادن بیرون که تقریبا همین بلا رو سر Dark Side of the Moon ه پینک فلوید آوردن ! و با تغییرات فرهنگی شبیه البوم بعدیشون ، مثلا اینترو Money که با صدای پول و دستاگاههای پول شمار شروع میشه توی نسخه جامائیکائیش با فندک زدن و سرفه کردن شروع میشه .
ولی با همه این وجود اصلا کار مسخره ای نیست ، اگه از Reggae خوشتون بیاد مطمئنا تجربه ای لذت بخشیه که آهنگهایی که سالیان سال شنیدین و اگه کاور ی هم شدن باز تو همون ساختار بودن رو حالا با یه ساختار تازه بشنوید .
فعلا برای دستگرمی میتونید اینجا سمپل هاشون رو بشنوید و اگه خوشتون اومد ، تصمیم به خرید یا دانلود آلبومشون کنید !

فعلا