به خدا این پسر، آخر مفهوم است،
امروز داشت روی یه کاغذ سنجاق هاش رو بهم میزد و تیکه های کراک رو هنرمندانه روی هم میزاشت و باهاشون بازی میکرد، زیر اون، اون کاغذ ِ ، فرم ِ درمان اعتیاد و عوارض نابودگر کراک بود.
هی به من میگه من خدای مفهومم ، من ِ خر جدی اش نمیگیرم / امشب دیگه رسما بهش ایمان آوردم!
الان یه دم از سنجاق میگیره ، یه خط از فرم رو میخونه /
لول. دیوانه است این به خدا!!

چند روز پیش وقتی عکس چه” رو دیدم، یهو یاد اون روزی افتادم که با دوستم لم داده بودیم تو یکی از سالن های سینمافلسطین و همینجور که داشتیم پک میزدیم به سیگارمون، فیلم زندگی نامه ویکتور خارا” رو هم میدیدیم.
ربط عکس چه” به ویکتور خارا” از اون مدل ربط هایی است که ریشه در خاطرات یک آدم میتونه داشته باشه، ولی جلوه ی بیرونی اش تنها دو عدد اسم بی ربط است و آهنگی برای چه” از خارا.

Victor Jara
LA Zamba Del CHE
+
پس؛
به یاد اون روز،
به یاد دوست ام،
به یاد ویکتور خارا،
و به یاد ارنستو چه گوارا، سمبل نابودی یک آزادی خواه در فرهنگ pop!

Peter Frampton/Do You Feel Like We Do
14min/32mb

اگر بعضی گیتارها فهم و زبون داشتن، مطمئنن جنبش حزب کمونیسم کارگریِ گیتارها رو بنا میکردن و بر علیه بعضی بورژواهای گیتار به دست قیام میکردن، که آنها رو ۱۴ دقیقه مجبور به کش و قوس آمدن های متواری میکنن!

Dear little boy, listen
to the voices of your soul,
it showed you the way
of silence and peace

I Lived on the Moon by Kwoon
Made by Yannick Puig
Size: 34 MB
Running Time: 5 min
Source: +i

برف ِ نو، برف ِ نو، سلام، سلام!
بنشین، خوش نشسته‌ای بر بام.

پاکی آوردی ــ ای امید ِ سپید!
همه آلوده‌گی‌ست این ایام.

راه ِ شومی‌ست می‌زند مطرب
تلخ‌واری‌ست می‌چکد در جام
اشک‌واری‌ست می‌کُشد لب‌خند
ننگ‌واری‌ست می‌تراشد نام

شنبه چون جمعه، پار چون پیرار،
نقش ِ هم‌رنگ می‌زند رسام.

مرغ ِ شادی به دام‌گاه آمد
به زمانی که برگسیخته دام!
ره به هموارْجای ِ دشت افتاد
ای دریغا که بر نیاید گام!

تشنه آن‌جا به خاک ِ مرگ نشست
کآتش از آب می‌کند پیغام!
کام ِ ما حاصل ِ آن زمان آمد
که طمع بر گرفته‌ایم از کام…

خام‌سوزیم، الغرض، بدرود!
تو فرود آی، برف ِ تازه، سلام!

Radiohead – Winter Wonderland
برا اونایی که از تام یورک خوششون میاد میدونن که این ترک شاید شادترین ترکی باشه که تام یورک خونده، یه آهنگ کانتری/کریسمسی، برا تبریک سال نو!

Thom Yorke – The Eraser Rmxs

[+]

یک سایت سینمایی نیاز به چه چیزهایی دارد ؟

۱- نیاز به داشتن یک فرد که علاقه ی جنون آمیزی به سینما داشته باشد، و تقریبا بیش از ۲سوم عمر خود را وقف دیدن فیلم کرده و اطلاعات کافی در مورد سینما داشته باشد!
۲- نیاز به داشتن یک فرد که به علم برنامه نویسی وب آگاه باشد تا بتواند نیاز های سایت را برطرف کند.
۳- نیاز به داشتن فردی که بتواند با تجربه ی خود یک مجموعه را هدایت کند.
۴- نیاز به داشتن فردی که بتواند اخبار و مقالات سایت را به روز کند.

خب وقتی همه این آدمهایی که یک سایت نیاز دارد تا سرپا شود یک نفر باشد چی؟
مسلما نتیجه ی کار فرق میکند،
سایت Moverios چند روزی هست که کارش رو به صورت بتا شروع کرده، البته فروم ئه سایت چند ماهی میشه باز شده و قسمت خرید و فروشش از شیر مرغ تا دول آدمیزاد توش پیدا میشه!

فعلا نفس های اولش رو میکشه، جا داره تا تکمیل تر بشه!!

،

فعلا

چند ساعتی میشه Punch-Drunk Love ئه توماس اندرسون رو دیدم،
چند سال پیش مگنولیا کار دیگه ی اندرسون هم دیده بودم و اون هم همینقدر عالی و تاثیر گذار بود!
چیزی که در نگاه اول فیلم رو در حد عالی بالا میبره کارگردانیست، میزانسن ها و نماهایی که برای صحنه ها و سکانس ها انتخاب کرده از یک قانون ترکیب بندی دیوانه واری تبعیت میکنند! نماهای مینیمال با تریکیب بندی متقارن و با محوریت رنگ آبی و وجود رنگ قرمز برای تاکید در نماهای مختلف در صحنه هایی که دوربین ثابت قرار داره و چه صحنه هایی که دوربین برای القای حس اضطراب Barry در یک حول دایره ی مشخص حرکت میکنه! اکثر سکانس ها طولانی است و پر از رفت و آمد های دوربین که همه جا Barry رو دنبال میکنه، حرکت های هیستریک دوربین جوری Barry رو دنیال میکنن که انگار دوربین هم جزء ی از اوست و تمام حس های اون رو القا میکنه،

وقتی که Barry توی اتاقش داره با یکی از دخترهایی حرف میزنه که کارشون مکامله سکسی در قبال پول است، توی اون سکانس طولانی دوربین قدم به قدم barry رو دنبال میکنه، از توی آشپرخونه به روی مبل، از روی مبل به روی صندلی ، از روی صندلی توی آشپرخونه، از توی آشپرخونه به روی مبل، از روی مبل به روی صندلی، از روی صندلی توی آشپرخونه … حس نارامی با حرکات روتین دوربین!
یا توی سکانس عالی فیلم، Barry اولین بار لنا رو توی دفتر کارش میبینه و از طرفی تهدید کننده ها دقیقه به دقیقه زنگ میزنن و اونو یه جوری تهدید میکنن، خواهرش بعد از قطع هر بار تلفن شروع میکنه سئوال کردن در مورد وضعیت روحیش، بارهایی که دارن جابه جا میشن به دیوار برخورد میکنن و میریزن، تلفن دوباره زنگ میزنه، دوربین توی دفتر کار دور تا دور بازیگرا میچرخه و صدای  سازهای کوبه ای که هر دقیقه ریتم تندتری میگیرن و حرکت های سرگیجه آور دوربین همه و همه حس استرس و آشوب وحشتناکی رو القا میکنن، ولی ما در ظاهر Barry رو خونسرد میبینم که داره به سئوال های خواهرش جواب میده، پس این ساختن فضای استرس وار برای چیست؟ اونم برای همچین اتفاقای معمولی؟ درسته، این فضای ساخته شده، احساس درونی Barryس که وقتی خونسردانه حرف میزنه ولی تند تند از یه گوشه به یه گوشه ی دیگه میره، ما درک میکنیم که او چه حال ناآرامی داره!
اگه از کارگردانی دقیق و فیلمبردانی هوشمندانه بگزریم! و توجهی هم به وجود دو رنگ آبی و قرمز توی فیلم نکنیم، و بیخیال شاتهای معرکه ای هم گرفته بشیم! داستان فیلم با توجه به ظاهر ساده ای که داره ولی باطن و درون پیچیده تری نسبت به بیرونش داره! ظاهر قضیه مثل همه فیلمهاست، یکی تنهاست، یکی رو میبینه و بهش علاقه مند میشه!
Barry با یه سری مشکلات روحی که خودش هم دلیلی برایشون نداره توی یه گاراژ حمل بار کار میکنه، مشکلات روحیش باعث شده گوشه گیر بشه و نتونه با دیگران ارتباط خوبی داشته باشه، این آدم با مجموع رفتارهای عجیبش که از بچگی همراهش بودن بزرگ شده و همیشه از اطرافیانش که همیشه رفتارهای عجیبش رو بهش یادآوری میکنن فراری ه، اون زود از کوره در میره و بی دلیل ساعتها گریه میکنه! لنا رو میبینه و بهش علاقه مند میشه! و حالا ابراز این علاقه و تغییراتی که عشق درش بوجود میاره نیمه دوم فیلم رو رقم میزنه!

اسپویل!
لنا به خاطر کارش مجبوره همیشه با هواپیما سفر کنه، barry تمام جعبه های خوراکی تبلیغاتی که به همراشون ۵۰۰مایل سفر هوایی جایزه میدن رو میخره و در آخر اون نزدیک ۱میلیون مایل سفر هوایی جایزه داره!

واقعا بازی Adam Sandler عالیه، جدا از رفتارهای هیستریک، نوع گفتن دیالوگ هاش به قدری نزدیک به شخصیت است که آدم واقعا این آدم و اخلاق هاش و رفتار هاش رو باور میکنه! و حتی بازی چند دقیقه ای فیلیپ هافمن هم عالیه!

در کل از اون فیلمهاست که لذت دیدنش مساوی با لذت سیگار بعد از شراب ه ، از اون لذت های ناب!

،

فعلا